Το προβλημα μου η υπερβολη μου

Περάσαν οι μέρες άλλαξαν οι μηνες.Χάθηκε ο χρόνος.Αλλαξα και γω.Απιστευτο.Περιεργο.Και ομως τοσο αληθινο.Μου εμαθαν να βλεπω μπροστα.Να ξεχωριζω.Με οσα κανω και με οσα κρυβω.ΑΛΛΑΓΗ.το μονο σιγουρο.Το μονο σταθερο.Ολα απο καπου αρχιζουν και ολα καπου τελειωνουν.Μια ζωη παλι απο την αρχη.Πιο δυνατη.Πιο σκληρη.Για να σηκωθεις πρεπει να χεις πεσει και για να πεσεις πρεπει να σε ριξουν.Περνανε οι μερες.Ξεχνιεσαι μα δε ξεχνας,Δεν ειναι τοσο ευκολο.Χρονια μετα κατι θα ξαναθυμιθεις.Κατι θα ξαναμετανιωσεις,Οχι για τον εαυτο σου αλλα για τους αλλους.Θα γινοσουν ο καταλυτης μετα απο σκεψη?Μα οχι.Δεν υπηρχε σκεψη,Δεν υπηρχε τιποτα.Απλες στιγμές,παγωμενες στιγμες,Σε αυτη τη ζωη δυσκολα θα βρεις ατομα που θα εκτιμησουν οχι εσενα αλλα ουτε καν τον εαυτο τους.Καποτε.Καποτε ελεγα οχι.Τωρα πια λεω ΟΧΙ.  
Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα.Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ'αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...Τίποτα σημαντικό...Ζω μοναχα εν λευκω <3 

http://www.youtube.com/watch?v=hvJ-Teuwnes